December, please be good to me

Pod koniec listopada wszystko było nie tak.

Wydawało się, że nie jestem wystarczająco mądra i pracowita. Natomiast aż nadto leniwa i zmarznięta by żyć. Nawet ładna nie byłam by móc marzyć, że chociaż może bogato za mąż wyjdę i uratuję się od marnej egzystencji.
Wszyscy mieli więcej szczęścia. Znali podstawy fizyki, mieli chęć by zgłębiać tajniki powstawania zdjęć w rentgenodiagnostyce klasycznej. Niektórzy nawet umawiali się na randki i spędzali miło czas.

Dnie i noce były tak samo beznadziejnie krótkie. Kaloryfery nie grzały tak jak trzeba. A winda jeździła zbyt wolno. Nie mówiąc już o tym, że chodniki się niemiłosiernie wydłużały.
Nawet Muzyka nie napełniała człowieka energią niewiadomego pochodzenia. Filmy? I one nie wzruszały tak jak powinny. Żadnej nadziei na katharsis. Żadnej.


I pewnego dnia okazało się, że albo jestem genialna albo mam jednak cholernie dużo szczęścia. Pełna radości nawet przestałam narzekać na brak miłości. Trzeba się cieszyć z tego, co się ma.

Od Mikołaja pragnę dostać motywacje, inspiracje, wytrwałość. Tylko tyle.