Make a note: I should never doubt myself*

Jestem zbyt uparta, nie lubię być od nikogo zależna, uwielbiam konkurować z innymi (o ile nie jestem z góry na straconej pozycji) oraz pokonywać swoje własne granice. Wszelakie.
I przede wszystkim: nienawidzę prosić o pomoc.

Choćby nie wiem ile wysiłku miało mnie to kosztować - wolę się pomęczyć niż zwracać się do kogoś z pytaniem czy mógłby mi udzielić wsparcia.

Ostatnio postanowiłam, iż dam radę i wniosę swoją walizkę na 12 piętro w bloku. Wypchaną walizkę.
Całą drogę przeklinałam niedziałające windy (były niedomknięte na 10 piętrze). I to dość niewybrednie.
A mogłabym zadzwonić do współlokatorki, powiedzieć jej by wstała z kanapy, przeleciała po piętrach i znalazła dla mnie gdzieś windę. Ale nie - dzwonienie wydawało mi się gorsze niż niemożność złapania oddechu i opadające z sił mięśnie.

Mam dziwne wrażenie, że mam po mamie taką tendencję do radzenie sobie ze wszystkim sama i nie proszenia się o nic.
Jestem drobinką, która zdesperowana podrzuca na półkę w pociągu swoją walizkę, której masa odpowiada nierzadko pewnie 1/5 mojej.
A moje współlokatorka do tej pory opowiada jako anegdotkę o moich zakupach - śrubokręcie z wymiennymi końcówkami i zestawem taśm izolacyjnych ;)

I nie - nie jestem feministką. Nie lubię feministek.
Zazwyczaj całe to jęczenie o nierównych szansach, parytetach doprowadza mnie do szału.

A ja - po prostu -  staram się zawsze dawać sobie radę.
Choć możliwe, że wcale nie jestem tak silna na jaką staram się wychodzić.

* House MD