Chciałoby się zacząć jeszcze raz, Chciałoby odnaleźć zmarnowany czas*

Myślałam, że moją domeną są wieczorne rozmyślania nad sensem życia, przemijającym czasem i przyszłością. Najwidoczniej jest to dość zaraźliwe albo genetycznie uwarunkowane.
W dodatku choroba ujawnia się dość wcześnie - w początkowych latach edukacji.

Niedawno mój ośmioletni braciszek rozmyślając doszedł  do wniosku, że minęła już połowa jego dzieciństwa. I że nie chce by ten okres w jego życiu się kończył. Wolałby by czas płynął wolniej. Dużo wolniej. By mógł zrobić więcej, bawić się więcej, zobaczyć więcej - przeżyć więcej i wciąż być małym chłopcem.

Moja krew, zdecydowanie. Co prawda ja pragnęłam zawsze szybciej dorastać, ale również miałam egzystencjalne przemyślenia. Skupiałam się jednak nie tylko na doczesności.
Jako dziecko uparcie próbowałam jakoś sobie nakreślić kwestię życia po śmierci. Miałam małą paranoję na tym punkcie. Zadręczałam rodziców mnóstwem pytań. Wybuchałam płaczem, bo nie chciałam umierać i chciałam wiedzieć czy niebo istnieje.
Nie wiem, może fakt, iż odpowiedzi nigdy mnie nie zadawały wpłynął na to, że pewnego dnia zostałam ateistką? Ale nie o tym miało być.
Ostatnio też popadam w zadumę nad życiem i próbuję wciąż rozpaczliwie wymyślić jaki powinnam nadać mu kształt. Dochodzę do różnych wniosków o których pewnie kiedyś tu napiszę.

Zastanawiam się jednak, co powinnam powiedzieć braciszkowi, które w tym wieku już żałuje, że tyle lat ma za sobą. Nie potrafię wymyślić niczego naprawdę mądrego. Staram się jak mogę by wykorzystał dobrze czas swoich wakacji.  By nie spędził ich przed monitorem komputera .
Mimo wszystko: czuję się dość bezradna.
Nie lubię tego uczucia. Tym bardziej gdy chodzi o moje Maleństwo.

*Coma - "Daleka droga do domu"