The breathtaking moment at the edge of the world*

Po maturalnym szaleństwie (nazwijmy to tak , chociaż szczególnie tego wszystkiego nie odczułam w negatywny sposób) przyszedł czas na powrót do osobistej fabryki przyjemności. Miałam jednak wrażenie, że czegoś mi brakuje.

Nie chodziło tu o filmy. Znów mam na nie czas. Niestety, gdy mogę bezkarnie i seryjnie zarywać noce – telewizja nic ciekawego nie oferuje. Pomińmy jednak tą oczywistą kwestię.
Przyczyną odczuwanego braku nie były też moje ulubione zagraniczne seriale. Skądże, tych mam w sam raz (wstyd się przyznać, ale nadmiaru nie przewiduję).
Tęskniłam okropnie za książkami, które nie łączyłyby się mniej lub bardziej pośrednio z przygotowaniami do egzaminu – ale i na nie po tak długich miesiącach (i tak strasznej rozłące) przyszła pora.
Odpowiedź pojawiła się nagłe.

Między kanałem 30 a 32. Zaznaczmy, że nie jestem szczególnie entuzjastką sportów; większość transmisji doprowadza mnie do ataku nerwowego.
Ale w lot żółtej tenisowej piłeczki wpatruję się z niezwykłą zachłannością i boskim uwielbieniem.

Uwielbiam spędzać długie godziny patrząc na nadludzki wysiłek tenisistów, na połączenie siły, strategii i precyzji. Siedzę i przyglądam się, jak często w niemiłosiernym skwarze motywują się do kolejnego ruchu, do jeszcze lepszego zagrania, do wygranej.

Zawsze kibicuję jednemu z zawodników – inaczej oglądanie nie ma takiego samego smaku. Nie można podskakiwać z radości na kanapie, gdy wygrywa ważny punkt ani wściekać się, gdy zostanie pokonany przez przeciwnika. Angażuję się w to bardzo emocjonalnie, co jest w moim przypadku jest dosyć dziwne.

A już absolutnie stałym punktem jest potok łez po finałowym meczu. Zawsze, obojętnie kto wygra. Płaczę ze wzruszenia, celebruję w ten sposób ich zwycięstwo i wszystkie moje zwycięstwa – te już osiągnięte i te, które dopiero nadejdą.

Potem wstaję i wracam do swoich zajęć. Nieosiągalne zdaje się być na wyciągnięcie ręki.

Nic więc dziwnego, że mi tego brakowało. Każdy turniej to małe katharsis, wielki zastrzyk energetyczny i możliwość obcowania z… pięknem.

Niekoniecznie fizycznym.

*Grey's Anatomy se6ep17