... Nawet sportu w gazecie nie zrozumiem... *

Czy może ktoś mu wytłumaczyć jak można czytać książki w autobusie/tramwaju?
Ja rozumiem, że jak ktoś jedzie 500 km pociągiem - to mu się nudzi i chce zabić czas.
Ale poruszając się po mieście?
Nie potrafiłabym się skupić na tekście. Żadnym. Nawet na sporcie w gazecie (*nawiązując do sceny z "Dnia świra").

Ale dobrze, powiedzmy, że to się jeszcze mieści mi w głowie, jednak...

Wyobraźmy sobie  taką scenę: tramwaj, godzina  17. Po wejściu do pojazdu od razu żałuje się tej decyzji. Nie ma gdzie stanąć, czego się złapać, czym oddychać. Zmuszonym jest się do fizycznej integracji z innymi osobami korzystającymi z usług MPK. Gdy w końcu maszyna rusza po szynach człowiek dochodzi do wniosku, że niepotrzebnie przejmował się kwestią ewentualnych problemów z utrzymaniem równowagi bez trzymanki. Byłoby ciężko się przewrócić - bo nie ma gdzie. Ewentualnie mogłoby dojść tylko do wywarcia większego nacisku na ciało osoby stojącej obok.

Niestety, takie sceny istnieją nie tylko w mojej wyobraźni. Dzieją się naprawdę. I w nich uczestniczę. Ale wróćmy do tramwaju (powiedzmy, że udało Wam się  też jakoś wepchnąć - wątpię, że na przystanku przy Centralnym jeszcze, ale może przy Placu Zawiszy...).

Stojąc załamana zaczynam powoli dochodzić do wniosku, że przecież aż tak zimno nie jest, aż tak bardzo mi się nie śpieszy - i w sumie do mieszkania mam 2,5 km tylko, więc mogłabym je przejść na pieszo zamiast przeżywać karę za wszystkie grzechy. A to naprawdę jest okropne. I tym momencie, gdy poziom mojego poczucia nieszczęścia dramatycznie wzrasta... osoba stojąca nieopodal czyta książkę. Książkę! Gdy ja umieram - ktoś czyta książkę sobie.

Wytłumaczcie mi to. Bo tego mój mózg niestety nie obejmuje.