... u padamy wtedy, gdy nasze życie przestaje być codziennym zdumieniem *

Czasem budzę się w nocy nie mogąc zbytnio uwierzyć, że mieszkam w Warszawie. A co ciekawsze, na razie się to nie zmieni. Lubię to mieszkanie i swój pokój. Jestem przyzwyczajona do niego prawie tak samo jak do tego w rodzinnym mieście. Dlatego też czasem nagle doznaję olśnienia, że moje łóżko, moje meble, moje rzeczy są tak naprawdę 200 km stąd.

Często budzę się rano z poczuciem totalnej dezorientacji. Nie mam pojęcia jaki jest dzień tygodnia. Patrząc po okolicach łóżka dochodzę do wniosku, że chyba znów spałam jakieś dwie godziny tylko. Cóż zrobić, anatomia.

Całkowite zaś moje zdziwienie budzi fakt, że znam różne dziwne nazwy, I, że często zamiast opisywać ich budowę w ojczystym języku od razu przechodzę do łacińskiego nazewnictwa.
Jeszcze w większym szoku jestem, gdy na zajęciach przypadkiem któraś nazwa wyjdzie z moich ust w odpowiednim momencie. Lub gdy potrafię opisać prowadzącemu ćwiczenia kręg - nie mam pojęcia skąd wiem cokolwiek na ten temat.

Gdy wybiegam z zajęć często zdumiewa mnie jeszcze jedno - Pałac Kultury i Nauki. Nieważne, że mam widok na ten budynek z okna pokoju - i tak zawsze wprowadza mnie w osłupienie.

Co do zdumienia jeszcze: przeszły mnie dreszcze na immatrykulacji. Powiedzieli mi, że jestem studentką uniwersytetu medycznego.

Naprawdę, uważam, że to wszystko jest na tyle niesamowite - że nie może być prawdziwe.

* Myslovitz - Mieć czy być